Osobowość Twojego dziecka składa się z 2 podstawowych obszarów: systemu operacyjnego i oprogramowania. Czym one się różnią?

Dziecko przychodzi już na świat z pewnego rodzaju systemem operacyjnym, na który składa się: biostruktura, potencjał, funkcjonalna struktura jego mózgu, geny. To wszystko sprawia, że dziecko przychodzi na świat już wyposażone w pewnego rodzaju predyspozycje.

Oprogramowanie zaś to wszystko, co dziecko nabędzie w wyniku doświadczenia, procesów uczenia się, socjalizacji, wychowania, czynników kształtujących dziecko w okresie wczesnego dzieciństwa, prenatalne doświadczenia, wszystko to, co kształtuje charakter, rozwija potencjał.

Z połączenia tych dwóch obszarów powstaje nasza osobowość, którą widać później na poziomie zachowań u twojego dziecka. Najpiękniejszą rzeczą jaką rodzic może zrobić, to świadomie wyłapać jakimi predyspozycjami matka natura obdarzyła dziecko i pomóc mu je rozwinąć. Pamiętajmy, że to rodzic jest najlepszym pierwszym nauczycielem lub jeszcze lepiej, pierwszym mistrzem i wychowawcą własnego dziecka. To rodzic zna swoje dziecko najlepiej. To rodzic jest odpowiedzialny za rozwinięcie potencjału u swojej pociechy.

Wyrażenia, takie jak: „wydobyć z kogoś to, co najlepsze” oraz „twój ukryty potencjał”, wskazują, że jest w człowieku coś, co czeka na odkrycie. Jeżeli rodzic nie wierzy, że w jego dziecku drzemie potencjał znacznie większy od tego, który ujawniają na co dzień, nie będzie umiał pomóc mu go wydobyć.

Każde dziecko w chwili urodzenia ma znacznie większa potencjalną inteligencję, niż Leonardo da Vinci kiedykolwiek wykorzystał.

Skoro pięćdziesiąt procent zdolności do nauki rozwija się w ciągu pierwszych czterech lat życia, a kolejne trzydzieści procent do ukończenia ośmiu lat, to rozwój twojej pociechy powinieneś traktować jako najwyższy priorytet. Tymczasem w większości przypadków tak nie jest. Rodzice nie mają czasu albo świadomości żeby pochylić się nad tak ważnym tematem.

Warto, aby rodzice obserwowali swoje dzieci i świadomie rozwijali ich predyspozycje. Warto, aby rozwijali ich mocne strony. W rezultacie prowadzi to do satysfakcjonującego dorosłego życia, dopasowania do stanowiska pracy.

Wiele rodzajów inteligencji

Profesor Howard Gardner spędził lata na badaniu ludzkiego mózgu i jego wpływu na kształcenie. Doszedł do prostych wniosków. Każdy z nas posiada kilka typów inteligencji. Dwa z nich są bardzo cenione w tradycyjnej edukacji. Jeden z nich nazywa inteligencją językową rozumianą jako umiejętność czytania, pisania i porozumiewania się za pomocą słów. Umiejętność ta jest wysokim stopniu rozwinięta u pisarzy, poetów i mówców. Drugi typ to inteligencja logiczna lub matematyczna: umiejętność rozumowania, liczenia. Najlepiej rozwinięta jest u naukowców, matematyków, prawników, sędziów. Szkolnictwo na całym świecie przeważnie skupia się na kształceniu w umiejętnościach z ich zakresu. Ponadto wymienia pięć innych rodzajów inteligencji.

Inteligencja muzyczna – szczególnie rozwinięta u kompozytorów, dyrygentów, muzyków, od Beethovena do Louisa Armstronga.

Inteligencja przestrzenna i wizualna – to rodzaj zdolności, który wykorzystują architekci, rzeźbiarze, malarze, nawigatorzy i piloci.

Inteligencja kinestetyczna lub fizyczna – rozwinięta w dużym stopniu u sportowców, tancerzy, gimnastyków, chirurgów.

Inteligencja interpersonalna – umiejętność nawiązywania kontaktu z innymi ludźmi, szczególnie widoczna u handlowców, negocjatorów oraz osób, które motywują innych.

Inteligencja intrapersonalna – umiejętność wejrzenia w siebie, poznania siebie. Ten rodzaj zdolności wiąże się u niektórych ludzi z wielką intuicją. Pozwala korzystać z ogromnych zasobów informacji przechowywanych z naszej podświadomości.

Ludzie potrafią się zachowywać na wiele różnych sposobów. Pewne cechy dziedziczymy, pewne nabywamy przez wychowanie, doświadczenie czy role społeczne. Potrafimy się uczyć i w pewnym zakresie dostosowywać. W związku z tym pewne zachowania:

  • są dla nas niedostępne
  • niektóre łatwiej dostępne
  • niektóre trudniej
  • a są też takie, które rozwinęliśmy do maksimum tak, że determinują całe nasze zachowanie.

Zachowania naturalne – to podstawowy repertuar zachowań twojej pociechy. To preferowany sposób reagowania dziecka na rzeczywistość. To wszystko to, co przychodzi twojemu dziecku z łatwością. Tego typu zachowania nie wymagają wysiłku.

Adaptacja zachowań – każde dziecko w pewnym zakresie będzie potrafiło wybierać różne zachowania dostosowując się do sytuacji. Inaczej będzie zachowywało się, gdy będzie przebywało z przyjaciółmi, inaczej z rodziną, a jeszcze inaczej w przedszkolu czy szkole. Może dopasować swoje zachowania. Są to zachowania wyuczone, które wybieramy, aby najlepiej zrealizować swoje cele. Silny wpływ ma na to otoczenie, czynniki motywujące oraz demotywujące do adaptacji. Możemy wykształcić w sobie i sprawnie używać kilku dobrze funkcjonujących zestawów zachowań adaptowanych.

Ważne jednak, aby w przyszłości dziecko wykonywało pracę czy realizowało pasje zgodnie ze stylem naturalnym. Wykorzystuje wówczas w pełni swój potencjał, buduje życie na swoich mocnych stronach. Oznacza to, że jest efektywniejsze, szczęśliwe. W przeciwnym razie wykonuje pracę niezgodną z naturalnym stylem, z tym w co wyposażyła go matka natura. W rezultacie cały czas musi się adaptować. Pracuje w złym miejscu, wykonuje zły zawód. Zużywa w miejscu pracy bardzo dużo energii.

Aby temu zapobiec, obserwuj swoje dziecko, podejdź do jego rozwoju bardzo świadomie. Każdy człowiek posiada wszystkie rodzaje inteligencji, rozwinięte w różnym stopniu, ale któreś z nich na pewno się wybijają. Na początek zweryfikuj, który rodzaj inteligencji ma rozwinięte najsilniej Twoje dziecko. Możesz to zrobić poprzez obserwację. Inteligencje są potencjałami, które można aktywować (zmieniają się w trakcie działania).

Następnie stwórz dziecku warunki do nauki i rozwoju. Najbardziej efektywna jest nauka wypływająca z własnej chęci uczenia się. Jeżeli stworzysz właściwe środowisko i dostarczysz odpowiednich narzędzi, to nawet młodsze dziecko stanie się entuzjastycznie nastawionym samoukiem, który wyrośnie na człowieka kontynuującego edukację przez całe życie.

Timothy Gallwey określa wydajność za pomocą prostego równania:

W = p – z

Oznacza to, że wydajność twojego dziecka rozumiana jest jako potencjał minus zakłócenia. Każdy z nas dysponuje potencjałem niezbędnym do zwiększenia swojej wydajności, ale powstrzymują go przed tym konkretne zakłócenia. Zakłócenia występują u każdego z nas. Potencjalnie wystąpią także u twojej pociechy. Mogą nimi być: negatywne nastawienie, przekonania i nawyki, które nie pozwalają nam działać z maksymalną możliwą wydajnością, czynniki zewnętrzne. Jeżeli chcesz, aby twoje dziecko było wydajne, efektywne a co za tym idzie szczęśliwe, pomóż mu określić, rozwinąć jego potencjał i eliminować wszelkie zakłócenia.

„Największym przestępstwem na świecie jest niewykorzystanie własnego potencjału.”

Roger Williams


Sylwia Koleszka – absolwentka sociologii, psychogii w biznesie, międzynarodowego coachingu.

Trener, Asesor AC i DC. Kierownik x-kom, Kierownik al.to. Pracowała na takich stanowiskach jak Konsultant, Lider, Trener oraz Kierownik.

Jako Trener prowadzi szkolenia z zakresu komunikacji, przywództwa, zarządzania zespołami, coachingu, wystąpień publicznych, zarządzania stresem, emocjami, efektywności osobistej, obsługi klienta.

Jako Coach prowadzi indywidualne i zespołowe sesje coachingowe.

Kontakt: sylwia.koleszka@gmail.com, 507562633